Jong geleerd, oud gedaan. Opvoeden: het kan ook anders.

Gepubliceerd op 8 oktober 2020 om 15:13

Veel (aanstaande) ouders hebben ideëen over opvoeden die passen binnen wat op dit moment het meest gangbare opvoedingsparadigma is. Dat is wat ze kennen en van daaruit geven ze de opvoeding van hun kind vorm.

 

Een paradigma is een referentiekader dat de bril vormt waardoor je naar de wereld kijkt. We hebben allemaal een referentiekader als het gaat om opvoeden en dat wordt gevormd door de dingen die je in je eigen opvoeding hebt meegekregen, je normen en waarden en kennis die je over opvoeding hebt opgedaan. Je referentiekader heeft daarmee veel invloed op hoe je de dingen doet. Ik denk dat er veel mensen zijn die andere keuzes in de opvoeding maken als ze meer kennis vanuit verschillende opvoedingsparadigma’s in huis hebben.

 

Er wordt ons in het leven zo weinig meegegeven over opvoeding en de verschillende visies die er op zijn. Ik vind dat een gemiste kans! Zoals je op een punt in je leven komt waar je je verdiept in welke opleiding het beste bij je past zou je je ook moeten verdiepen in welke manier van opvoeden bij je past. Bij je studiekeuze dacht je toch ook niet: mijn beide ouders zijn docent. Ik ga niet verder kijken, ik ga de pabo doen. 

 

In wat ik zie als het gangbare paradigma staan we voor mijn gevoel ver van onze natuur af. Het bevat ideeën over de omgang met kinderen waarvan mijn moederinstinct zei: zoals ik dit volgens anderen hoor te doen, dat voelt voor mij niet ok. Ik vind dat er binnen het gangbare opvoeden te weinig aandacht is voor het belang van nabijheid en fysiek contact, geboortetrauma, langdurige borstvoeding, samen slapen, functie van huilen, ruimte geven aan emoties, opvoeden zonder straffen of belonen. 

 

Ik wist het ook niet. Ik was ook weinig bekend met voornoemde thema’s. Pas toen mijn zoon geboren werd en het gangbare voor mij niet goed voelde, ontdekte ik dat er zo veel meer is. Dat er verschillende opvoedingsparadigma’s zijn die veel aandacht hebben voor deze thema’s. 

 

Aanvankelijk ben ik opgegaan in Natuurlijk Ouderschap (Attachment Parenting) en heb ik gelezen over Onvoorwaardelijk Ouderschap (Unconditional Parenting). Ik ben zoekende geweest en ik ben uitgekomen bij waar voor mij alle puzzelstukjes in elkaar vallen en dat is Bewust Ouderschap (Aware Parenting). Wat voor mij het verschil maakt zijn de volgende uitgangspunten: het respectvol en empathisch ontvangen van emoties, huilen zien als manier van ontladen en bevrijden van pijn en de erkenning voor het effect van trauma en stress op emotionele- en gedragsproblemen. 

 

Een groot deel van de mensen die ik in mijn werk zie ondervindt problemen door hun worsteling met emoties waar nooit ruimte voor geweest is en onverwerkte (vroegkinderlijke) trauma’s waar mensen zich al dan niet bewust van zijn. Als er vanaf het allereerste begin meer ruimte voor emoties komt en aandacht voor (vroegkinderlijke) trauma's zoals bijvoorbeeld een geboortetrauma zal dat het psychisch welzijn, zeker op langere termijn, ten goede komen. Jong geleerd is oud gedaan!

 

Ik zou graag willen dat voor iedere (aanstaande) ouder de horizon ten aanzien van opvoeding breder wordt. Dat iedereen bekend is met diverse visies en dat je op basis van al deze kennis mag gaan voelen en je innerlijke stem kunt volgen. Dat je gaat staan voor dat wat jou past, wat jouw waarheid is. Ook voor professionals is meer kennis over bepaalde onderwerpen van toegevoegde waarde om de horizon te helpen verbreden. Binnen de kraamzorg, verloskundigenpraktijken, consultatiebureaus, ziekenhuizen, kinderdagverblijven, scholen etc.

 

Ik ben zeer dankbaar dat Aware Parenting op mijn pad gekomen is. En tegelijkertijd had ik het zo graag eerder geweten. Ik wist niet van het bestaan af en heb gemerkt dat er heel veel mensen met mij zijn die het niet kennen. Ik ga een bijdrage leveren in het verruimen van de blik op opvoeding. Ik neem je graag mee in mijn reis door Aware Parenting en zal mijn kennis en ervaringen delen. Ik hoop dat je met me mee reist!